«Η θρησκεία έχει ξεμείνει από δικαιολογίες. Χάρη στο μικροσκόπιο, δεν μπορεί να μας προσφέρει πια καμιά εξήγηση για τα σημαντικά πράγματα». Ωστόσο για να επέλθει ένας ανανεωμένος διαφωτισμός χρειάζεται «να ξεπεράσουμε την προϊστορίας μας και να ξεφύγουμε από τα απλωμένα ροζιασμένα χέρια που μας τραβάνε πίσω στις κατακόμβες και στους βωμούς που αναδίδουν καπνούς και στις ένοχες ηδονές της υποτέλειας και της εξάρτησης».

Αυτό θα μπορούσε να είναι το επιμύθιο του βιβλίου «Ο Θεός δεν είναι μεγάλος» όπου με εμμένεια στην διαπεραστική ματιά και με περισσή ευρυμάθεια ο Κρίστοφερ Χίτσενς επαναδιαπραγματεύεται τη σχέση μεταξύ θρησκείας και δημόσιου βίου.

Σε δεκαεννέα μεστά και φροντισμένα κείμενα, με εφόδιο την ορθολογική θέαση των πραγμάτων και με γνώμονα την πεποίθηση ότι ο μέσος άνθρωπος μπορεί να αποδεσμευτεί από τις ασφυκτικές λαβές των προλήψεων και προκαταλήψεων ο Κ. Χίτσενς δομεί, καταρχήν, ένα καταγγελτικό έργο.

Συνθέτοντας όμως το δημοσιογραφικό λόγο – που περιλαμβάνει ποικίλα τεκμήρια – με το δοκιμιακό ύφος γραφής επιχειρεί, ταυτόχρονα, να αναδείξει κόμβους συζήτησης. Δοκιμάζει δηλαδή να φέρει στο προσκήνιο επίκαιρα και διαχρονικά πεδία διαλόγου λειτουργώντας (σύμφωνα με τη Village Voice) ως «ο πρώτος ρήτορας – πυγμάχος της Αμερικής».

«Στην πραγματικότητα -σημειώνει ο συγγραφέας- δεν έχουμε δυνατότητα «επιλογής» ως προς την απόλυτη αλήθεια ή πίστη. Φυσικά είναι προτιμότερο να «επιλέξει» ο νους το δρόμο του σκεπτικισμού και της έρευνας σε κάθε περίπτωση». Πώς όμως θα επιτευχθεί η επιλογή; Πώς θα αρθρωθεί μια γραμμή άμυνας απέναντι στους θρησκευτικούς ισχυρισμούς οι οποίοι (όπως γράφει ο Κρ. Χίτσενς) είναι «ανυπόστατοι» και δε συντείνουν στη βελτίωση της συμπεριφοράς του ανθρώπου;

Τούτα τα ερωτήματα είναι οι κεντρικοί άξονες της συλλογιστικής πορείας που ακολουθεί ο συγγραφέας και με βάση αυτούς εκτυλίσσει την ανθρωποκεντρική επιχειρηματολογία του.

Γιατί στην ουσία των όσων γράφει ο Χίτσενς διαπιστώνεται ένας έντονος, ηχηρός ουμανισμός που συγγενεύει έκδηλα με τα προτάγματα του διαφωτισμού∙ με τις αρχές της νεωτερικότητας.

Ουμανιστής και θιασώτης του ορθού λόγου, αντιδογματικός και συνάμα σαφής ως προς τις θέσεις του ο Κρ.  Χίτσενς μας παραδίδει ένα σημαντικό έργο όπου το διαλέγεσθαι προκύπτει αβίαστα και ο στοχασμός αναδύεται απρόσκοπτα -αφού τόσο ο ευσεβής όσο κι ο άθεος αλλά  και ο σκεπτικιστής έχουν «πολλά να πουν», με αφορμή τα κείμενά του. Ένα βιβλίο που κοσμούν – μεταξύ άλλων – η μετάφραση της Δέσποινας Ρισσάκη και η επιμέλειά του από την Α. Μπερλή.