Τετάρτη, 03 Φεβρουαρίου 2010 13:13
Το είπα στη συνέντευξη τύπου και θα το ξαναπώ: «Και να θέλεις ν’ αγιάσεις, ο διάβολος δεν σ’ αφήνει».
Την έκανε πάλι ο δήμαρχος της Κω. Έβγαλε «φιρμάνι» υπόγειο, να μην πάνε οι εργαζόμενοι στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας τους. Η δικαιολογία ανόητη και σαθρή. Δεν ειδοποιήθηκαν εγκαίρως οι Υπηρεσίες!!!!
Αλήθεια μωρέ, πιστεύει ότι, έστω κι ένας άνθρωπος – ακόμη και με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης – το κατάπιε αμάσητο;
Δεν ξέρω τι λέτε ή τι σκέφτεστε εσείς, αλλά επειδή έχω δουλέψει με «αφεντικά» δύστροπα και παρανοϊκά, μπορώ να καταλάβω την πίεση που δέχονται οι εργαζόμενοι και εν μέρει να δικαιολογήσω τους φόβους τους. Πάνω σ’ αυτούς τους φόβους στηρίζεται ο πολιτικός τους προϊστάμενος και τους κάνει τη ζωή πατίνι. Κι επειδή έχω δει φάτσες τέτοιων αφεντικών την ώρα που δίνουν εντολές, σας διαβεβαιώνω ότι, η ικανοποίησή τους είναι με-γά-λη. Τέτοιος σαδισμός!!! Και οι σαδιστές δεν έχουν και ιδιαίτερη νοημοσύνη… Πονηριά, ναι. Εξυπνάδα, γιόκ.
Και τι κατάφερε; Να τον αντιπαθήσουν ακόμη περισσότερο όλοι. Ακόμη και όσοι δεν πήγαν στην εκδήλωση και έμειναν στις δουλειές τους, δεν το έκαναν γιατί πιστεύουν ότι έχει δίκιο, αλλά από φόβο. Τουτέστιν, ο θυμός τους έχει πιάσει κόκκινο.
Αχ ρε παιδιά!!! Ζούμε μεγάλες στιγμές, τόσο μεγάλες, που δεν θα τις ξεχάσουμε εύκολα.
Θυμάμαι τι μου απάντησε στη συνέντευξη όταν του είπα ότι, θα αποχωρήσω σε ένδειξη αυτοσεβασμού. «Ο αυτοσεβασμός κερδίζεται κυρία Αυγούλη».
Εμένα θα το πεις αυτό… Έχω δώσει μάχες και επί χρόνια για να τον κερδίσω. Ξέρω τι σου λέω κύριε δήμαρχε. Είναι ανηφορικός ο δρόμος και γεμάτος εμπόδια. Αλλά θαρρώ ότι, μπερδεύτηκες (δικαιολογημένα να είσαι συγχυσμένος, πρώτη φορά σου φέρονταν έτσι και μάλιστα δημόσια…) και δεν εννοούσες τον αυτοσεβασμό, αλλά το σεβασμό των άλλων. ΚΑΙ αυτός κερδίζεται με πολύ κόπο. Αναρωτήσου λοιπόν, εάν οι υπάλληλοι του δήμου και οι δημότες (κάποιοι, όχι όλοι…) σε σέβονται ή σε φοβούνται, γιατί, άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Απέχουν έτη φωτός.
Να ΄ξερες όμως τι μου θύμισες!! Ένα θείο μου, που ήταν τόσο αυστηρός και σκληρός με τα παιδιά του, που τα έκανε και κατουριόντουσαν πάνω τους. Και το μότο του ήταν: «Ο φόβος φέρνει το σεβασμό». Πόσο λάθος είχε… Ο φόβος φέρνει το θυμό και ο θυμός, άστα να πάνε. Ήταν «καλός» πατέρας σύμφωνα με κάποια… πρότυπα. Τα σπούδασε τα παιδιά του, τους έφτιαξε σπίτια, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να τα κάνει να τον σέβονται και θα τολμήσω να πω, να τον αγαπήσουν. Οι καταπιεσμένοι έχουν απωθημένα αγαπητέ μου και αλίμονο στον καταπιεστή τους όταν τα βγάλουν...
Με αυτές λοιπόν, τις «πρακτικές», όχι μόνο δεν κερδίζει κάποιος την εκτίμηση και το σεβασμό των άλλων, αλλά μηδενίζεται και το όποιο έργο κάνει. Και ο μηδενισμός φέρνει την αντίδραση και η αντίδραση φέρνει άλλα και πάει λέγοντας. Μία κατάσταση δηλαδή, όπως αυτή που ζούμε στην πόλη τρία σχεδόν χρόνια τώρα. ΜΠΑΧΑΛΟ!!!
Για πρώτη φορά υπάρχει τέτοια πόλωση μεταξύ μας. Δεν ξέρω πότε θα ξαναβρούμε το κέφι και τη διάθεση να χαιρετάμε ο ένας τον άλλο και να μην προσπερνάμε με το κεφάλι σκυφτό (στην καλύτερη περίπτωση…) ή πετώντας ειρωνικά σχόλια (η χειρότερη…).
Πάντως, αν δεν κάνουμε κάτι για ν’ αλλάξουμε την κατάσταση που ήδη έχει διαμορφωθεί, τότε, όσο πλησιάζουμε στις εκλογές του Νοέμβρη θα δούμε και θα ζήσουμε πράγματα και θάματα.
Αυτό που εύχομαι από σήμερα, έστω κι αν φαντάζει νωρίς, είναι, να επιλέξουμε τον πιο ισορροπημένο και τον πιο ανθρώπινο. Αυτόν που θα μας εμπνεύσει το σεβασμό και θα μας πείσει ότι, στον αγώνα που πρέπει να κάνουμε θα προχωρήσουμε όλοι μαζί, γιατί διαφορετικά είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε στη μετριότητα και στη μιζέρια που βρισκόμαστε σήμερα.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
