Ενημερώνομαι για όσα διαδραματίζονται στον ευλογημένο τόπο, διερευνώ, διαβάζω όλες τις απόψεις και τα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα.

Δεν καταλαβαίνω…

Είναι από τις σπάνιες φορές που μου συμβαίνει να είναι σε δυσαρμονία οι γνώσεις και η εμπειρία μου, η αυτοδιάθεσή μου ως συνειδητός πολίτης και η ουσιαστική τοποθέτησή μου με όσα συμβαίνουν! Που οδηγεί άραγε αυτή η συνεχιζόμενη «κόντρα» ανάμεσα στις εξουσιαστικές δυνάμεις; Αναρωτιέμαι αν βρέθηκε τυχαία η πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου στην εκλεγμένη θέση με σκοπό την υλοποίηση ενός σχεδίου δράσης! Πότε έγινε σεβαστή η όποια απόφασή της; Η όποια απόφαση… τονίζω. Εντάξει, δεν είναι πάντα,  ή συνήθως ο καλύτερος τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται η πρακτική υλοποίησης του επιδιωκόμενου έργου ή κατεύθυνσης. Οι συμπεριφορές, ο χαρακτήρας και η ευγένεια είναι το σημαντικότερο σημείο τριβής, προσόν ή ελάττωμα πάνω στο οποίο στηρίζεται η αντίθεση της μειοψηφίας; Έχω αναφερθεί στο βιβλίο μου Στάση: Επικοινωνία ISBN 978-960-931479-4 («Επικοινωνία και αφέλεια» σελ.147, «ο νόμος της αιτία και του αποτελέσματος» σελ. 153, «Η βία χθες και σήμερα καλά κρατεί» σελ, 205, «Δημοκρατία, εξουσία, κουκουλοφόροι και αυτοκάθαρση» σελ, 223, «Συμπεριφορές και εξουσία» σελ. 243, Τοπική αυτοδιοίκηση και η διαχείρισή της» σελ.259, «Κοινωνία, εξουσία και προσδοκίες» σελ. 263  ) , συγχωρέστε μου την αυθάδεια αυτής της υπενθύμισης! Είναι ένα θέμα που δεν εξαντλείτε… Ένα είναι σίγουρο, ότι η επικοινωνία είναι ένας δρόμος διπλής κατεύθυνσης. Τα άκρα δεν βοηθούν. Δημιουργούν πόλωση και  διχασμό στην κοινωνία. Αυτό δεν το σκέφτεται κανένας! Μα κανένας;

Όποιος από σας θέλει να εντρυφήσει στην ιστορία, θα διαπιστώσει ότι οι κοινωνικές αλλαγές ουδέποτε προήλθαν μέσα από «μειλίχιους τρόπους». Η ηγετική φυσιογνωμία που καταφέρνει να διαχειριστεί αποτελεσματικά την επιδίωξη των στόχων, είναι κατεξοχήν ιδιάζουσα, πολύπλευρη, πολυτάλαντη και αποφασισμένη να εκτεθεί αλλά και να εκθέσει. Δηλαδή μπορεί να αντισταθεί, να συγκρουστεί και να προβάλλει την αντίθεσή της, με όποιον τρόπο, στο κατεστημένο. Πολλών χρόνων κατεστημένο: μηχανισμούς, πελατειακές σχέσεις, «ωφελημένους πολίτες»! Δες την μεταπολιτευτική εποχή , τότε που οι ανάγκες του βοιωτικού και πολιτισμικού επιπέδου άλλαξαν μέσα από τον τουριστικό προσανατολισμό της οικονομίας του τόπου. Τότε που, χωρίς κανέναν σχεδιασμό, η έξαρση του κέρδους άφησε πίσω της κάθε έννοια διορατικότητας. Καταστράφηκε όλος ο κοινωνικός και πολεοδομικός ιστός του νησιού. Εν ονόματι των οικονομικών συμφερόντων ξεχάστηκαν εκείνα τα επαγγέλματα που παράλληλα έπρεπε πάση θυσία να στηριχθούν. Εν ονόματι της διευκόλυνσης της «ποιοτικής» εισβολής των επισκεπτών ο πολεοδομικός οργασμός προσανατολίστηκε σε ένα εχθρικό περιβάλλον για τους κατοίκους. Μια πόλη που έσφυζε από ζωή το καλοκαίρι και μια πόλη φάντασμα τον χειμώνα… όλα κλειστά! Δεν είχε που να πάει ένας άνθρωπος να ζήσει ποιοτικά.

Ξεχνάμε! Ελάχιστοι νέοι μετά τις σπουδές τους επέστρεφαν στον τόπο, εκτός όσων σπούδαζαν για την ενασχόλησή τους στον τουρισμό. Όσοι γύρισαν ήταν εκείνοι που είχαν κληρονομική υποδομή εργασίας. Ελάχιστοι δημιούργησαν το δικό τους επάγγελμα ωθούμενοι από έναν βαθύτατο ενθουσιασμό και αγάπη για την ανάπτυξη του νησιού. Και προόδευσαν μέσα από το πάθος τους. Προβληματίζονταν  για την καλύτερη, εύρυθμη  και ποιοτική ζωή των κατοίκων. Μέσα από τα οράματά τους κατάφεραν να προσελκύσουν και άλλους νέους επιστήμονες στο να επιστρέψουν και να δραστηριοποιηθούν χωρίς υποχρεωτικά να αναζητήσουν την τύχη τους στην όποια μεγαλούπολη. Το ‘λεγε η καρδιά τους!  Και να λοιπόν που βρισκόμαστε στην τελευταία δεκαετία, αναζητώντας νέες δομές μέσα από πολύπλευρες προσπάθειες ανάπτυξης (όχι πάντα αποτελεσματικές).

Απαιτήθηκαν άλλες πολιτικές: Η κοινωνία οργανώθηκε, οι σύλλογοι εργαζομένων και οι πολιτιστικοί σύλλογοι ενδυναμώθηκαν, μεμονωμένοι πολίτες τόλμησαν να αντισταθούν στον καλά δομημένο «εξουσιαστικό μηχανισμό» και αψήφησαν τον θεσμοθετημένο  κατά το δοκούν «ομερτά». Είναι η φυσική  ανάπτυξη μιας κοινωνίας.

Και τώρα τι; Αλλοίμονο σε όποιον τολμήσει να βάλει βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο. Ξανά αναβιώνει το όποιο «σκιάχτρο» επιθυμώντας να ανακτήσει τις «σωτήριες» πρακτικές και την συνέχιση μιας αδιέξοδης κοινωνικοοικονομικής πολιτικής. Το 1998 είχα επισημάνει τον προβληματισμό μου για την φθίνουσα πορεία του τουρισμού και την συνεπακόλουθη αύξηση της ανεργίας. Είχα επίσης επισημάνει την επικινδυνότητα του φαινομένου του «θερμοκηπίου βουλευτών» μέσα από τις διαδικασίες των συνδικαλιστικών, δημαρχιακών και νομαρχιακών οφίκιων. Δηλαδή, τόνισα την ενισχυμένη δραστηριότητα των πελατειακών σχέσεων και την μελλοντική ζημιά που προκαλεί στον κοινωνικό ιστό. (Δεν είναι η ώρα να σας αναλύσω το προσωπικό κόστος που με ακολούθησε.)

Όποιος ξεχνά την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την αναβιώσει. Χρειάζεται επειγόντως αρετή και τόλμη, συμμαχίες, συναίνεση, καταγραφή αναγκών, στοχοθέτηση. Χρειάζεται η κάθε ηγεσία να προωθήσει νέους ανθρώπους στο σχήμα της. Να προωθηθούν νέοι άνθρωποι για να εφαρμόσουν τη γνώση τους, να αποκτήσουν την εμπειρία τους, διότι αυτοί γνωρίζουν ότι μέσα από την σύγκρουση πολλές φορές γεννιούνται διαφορετικές προοπτικές. Νέοι άνθρωποι που δεν θα φοβούνται αυτή την νομοτέλεια, όπως δεν την φοβούνται όσοι ήδη την αντέχουν.

Τα γεγονότα είναι απλά και ξεκάθαρα. Η δυσαρμονία προέρχεται από την έλλειψη κατανόησης  στο  γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά, όταν στην  χώρα μας, «The game is over!» (το παιχνίδι τέλειωσε! )

«Αυθαιρετώ» και εξακολουθώ… να μην καταλαβαίνω.